πολλά χρόνια πριν, σε εποχές περασμένες και καιρούς μακρινούς, στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Βιρμανία, ζούσαν κάποτε οι Ιερείς-Κιτάχς. Αυτοί λάτρευαν τον Θεό Σόνγκ Χίο και την Θεά Τσούν Κιάν Ξέ και προς τιμή τους έχτισαν θαυμάσιους και μεγαλοπρεπείς ναούς, μα αυτός που πραγματικά όταν τον αντίκρυζες θαρρούσες πως ήσουν σε όνειρο, ήταν ο Ναός του Λάο Τσούν στις πλαγιές του Όρους Λού. Βάζοντας όλη τους τη Τέχνη σε ένα Ναό, διακοσμημένο με ατέλειωτα φύλλα χρυσού, τέλεια αρχιτεκτονική, τον έκαναν να φαντάζει  παραμυθένιο! Σε αυτό τον Ναό οι Ιερείς είχαν για παρέα εκατό αγνές άσπρες γάτες, οι οποίες εκτός απο συντροφιά έπαιζαν και σπουδαίο θρησκευτικό ρόλο στην ζωή των Κιτάχς. Η Τσούν Κιάν Ξέ, η θεά με τα ζαφειρένια μάτια, ήταν αυτή που είχε την δύναμη να επιλέγει ποιοί απ΄τους Ιερείς ήταν τόσο αγνοί και ενάρετοι, ώστε μετά το θάνατο τους, για να μην χαθεί το πνεύμα τους, η ψυχή τους να μπαίνει στο σώμα μιας Ιερής γάτας. Και μετά τον θάνατο της Ιερής γάτας, ήταν πάλι η θεά αυτή που αποφάσιζε, αν η ψυχή θα πάει στον Παράδεισο ή αν θα μεταβιβαζόταν ξανά μέσα σε ένα μεγάλο Ιερέα.

Ανάμεσα στους Ιερείς, ο αγιότερος απ'όλους, ο πιο σοφός και αγνός ήταν ο ηλικιωμένος Αρχιερέας Μουν Χα. Ηταν βαθειά θρησκευόμενος και είχε συνεχώς δίπλα του έναν αχώριστο φίλο, τον Σίνχ. Ενα γάτο ίδιο με το χρώμα της νιφάδας του χιονιού, που τον ακολουθούσε παντού και ήταν η δίδυμη ψυχή του Πάνσοφου Αρχιερέα.

Μια τρομερή νύχτα, ο Ναός δέχτηκε επίθεση απο βαρβαρικές ορδές του Σιάμ, τους λεγόμενους θαΐς όπου πλήγωσαν θανάσιμα τον Αρχιερέα. Ο Μουν Χα, βαριά πληγωμένος, έκανε τα τελευταία του βήματα για να καθίσει στο χρυσαφένιο του θρόνο, λίγο πριν ξεψυχήσει. Καθώς κάθισε, ο Σίνχ με ένα σάλτο βρέθηκε στο κεφάλι του, μένοντας εκεί άκαμπτος και κοιτάζοντας το χρυσαφένιο άγαλμα της θεάς. Ξάφνου, ένα θαύμα συνέβη. Το τρίχωμά του, που ήταν ολόιδιο με τις χιονισμένες κορφές του θιβέτ, έγινε κρεμώδες και πήρε χρυσαφένια χροιά! Τα αυτιά, η μύτη, η ουρά και τα πόδια πλέον έμοιαζαν με το χρώμα της γής και έγιναν καφέ-μαύρα, αλλά οι άκρες των ποδιών του παρέμειναν άσπρες, ως ένδειξη αγνότητας, καθώς ακουμπούσαν το άγιο κρανίο του Μουν Χα και τα μάτια του λαμπύριζαν το ίδιο ζωηρό πορφυρό-μπλέ χρώμα ,όπως της θεάς! Και όταν ο Σίνχ κοίταξε τη Νότια Πύλη του Ναού, οι Κιτάχς γέμισαν δύναμη βλέποντας τη θεϊκή όψη του και έκλεισαν τις μπρούτζινες Πύλες σταματώντας έτσι την λεηλασία και σώζοντας το Ναό απο τους ασεβείς.

Ο Σίνχ, ωστόσο, παρέμεινε στο κεφάλι του Μουν Χα τις επόμενες εφτά ημέρες, δίχως να χαμηλώσει ούτε στιγμή τα βλέφαρα, χωρίς φαγητό, ούτε νερό, δεν άφησε τον αφέντη του ούτε στιγμή, επιδεικνύοντας τέτοια πιστή αφοσίωση που του στοίχησε την ίδια του τη ζωή... πέθανε μεταφέροντας τη ψυχή του Μουν Χα στην Τσούν Κιάν Ξέ. Και όταν μετά απο εφτά ημέρες, οι Κιτάχς μαζεύτηκαν για να αποφασίσουν ποιός θα είναι ο διάδοχος του Μουν Χα, οι εναπομείναντες ενενήντα εννιά γάτες του Ναού εμφανίστηκαν, μεταμορφωμένες όλες σαν τον Σίνχ. Οι γάτες περικύκλωσαν τότε τον νεότερο απο τους Ιερείς που ήταν φυσικά η επιλογή της θεάς για τον διάδοχο του Μουν Χα..

 Ετσι λοιπόν εξηγείται ο χαρακτήρας αυτής της γάτας και η απόλυτη αφοσίωση που δείχνουν στους ανθρώπους που αγαπούν. Αυτή η θεϊκή χρυσαφένια χνουδάτη συντροφιά, με τα ζαφειρένια παραδείσια μάτια και τα χαρακτηριστικά άσπρα "γαντάκια", απο ένα τέτοιο θρύλο πρέπει να έχει βγεί..και ποιος ξέρει, ίσως τελικά να κρύβει και κάποια αλήθεια...

Αρχή

Απαγορεύεται η αντιγραφή της σελίδας ή των επιμέρους στοιχείων της, χωρίς την γραπτή αναφορά του Birman.gr